Άννα Σικελιανού, Ο έρωτας και το όνειρο- Κωνσταντίνος Ι. Γουργουλιάνης – Νίκος Κ. Κυριαζής – Εκδόσεις Καστανιώτη

 

Τη μυθιστορηματική βιογραφία της Άννας Σικελιανού (1904 – 2006), που υπήρξε η δεύτερη σύζυγος του μεγάλου λυρικού ποιητή Άγγελου Σικελιανού (15 Μαρτίου 1884 – 19 Ιουνίου 1951) αναπλάθουν σε αυτό το βιβλίο οι Κωνσταντίνος Ι. Γουργουλιάνης και Νίκος Κ. Κυριαζής. Ο Άγγελος Σικελιανός υπήρξε και για την Άννα ο δεύτερος γάμος. Ο πρώτος γάμος της ήταν με τον γιατρό Γιώργο Καραμάνη, ιδρυτή του πρώτου σανατόριου στην Ελλάδα.

Πρώτη σύζυγος του Άγγελου Σικελιανού ήταν η Αμερικανίδα Eva Palmer, η οποία σπούδαζε στο Παρίσι ελληνική αρχαιολογία και χορογραφία. Ο γάμος τους είχε γίνει στην Αμερική και στην Αθήνα εγκαταστάθηκαν το 1908. Την περίοδο εκείνη ο Σικελιανός ήλθε σε επαφή με πολλούς πνευματικούς ανθρώπους και το 1909 δημοσίεσε την πρώτη του ποιητική συλλογή «Αλαφροϊσκιωτος», που προκάλεσε αίσθηση στους φιλολογικούς κύκλους. 

Η Άννα γνώρισε τον Σικελιανό το 1938 και έπειτα από ανταλλαγή ερωτικών επιστολών, παντρεύτηκαν στις 17 Ιουνίου 1940. Μετά το θάνατο του ποιητή η Άννα Σικελιανού, για να αντιμετωπίσει τα οικονομικά προβλήματα έμαθε να δουλεύει αργαλειό και ύφαινε κατά παραγγελία. Έγραψε τα βιβλία «¨Η ζωή μου με τον Άγγελο» και «Ο ποιητής ‘Άγγελος Σικελιανός» (2002) και πέθανε το 2006 σε ηλικία 102 ετών. 

Η υπόθεση του βιβλίου ξεκινά από το 1919, στον απόηχο του Μεγάλου Πολέμου. Η Άννα Καμπανάρη, μια κοπέλα από αστική οικογένεια, σπάει τις συμβάσεις της καλής κοινωνίας και κάνει την επανάστασή της. Εγκαταλείπει το σπίτι της και την Αθήνα για να εργαστεί στο πρώτο ελληνικό σανατόριο, που έχει ιδρυθεί στο Πήλιο. Εκεί γίνεται κυρία της μοίρας της.

Πλάι σε ανθρώπους που βιώνουν με αξιοπρέπεια την προσωπική τους περιπέτεια, ανακαλύπτει έναν καινούργιο κόσμο. Μαγεύεται από το φυσικό περιβάλλον, ενώ

γοητεύεται από τον οραματιστή γιατρό Γιώργο Καραμάνη. Μαζί του ζει ένα μεγάλο ειδύλλιο, με μοναδικές και πρωτόγνωρες εμπειρίες. Μέχρι που εισβάλλει στη ζωή της

ο Άγγελος Σικελιανός, ο άντρας που θα την ολοκληρώσει ως άνθρωπο και ως γυναίκα, ο ποιητής που θα την ταξιδέψει στον έρωτα και στο όνειρο, αλλά και στις

τύψεις και τις ενοχές. Ένα μυθιστόρημα με στοιχεία βιογραφίας, ιστορίας, ιατρικής, ποίησης και μαρτυρίας,

όχι μόνο γεγονότων, αλλά και παθών και συναισθημάτων. Μια ιστορία όπου η ίδια η φύση μετουσιώνεται σε ζωή. Ένας θριαμβικός ύμνος στην αγάπη, στον έρωτα, αλλά

και στην ανθρώπινη θέληση.

 

BIO

 

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ι. ΓΟΥΡΓΟΥΛΙΑΝΗΣ είναι καθηγητής Πνευμονολογίας, πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και πρόεδρος της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας. Ίδρυσε και διευθύνει την Πνευμονολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Επίσης διευθύνει ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα στην Ιατρική Σχολή. Έχει διατελέσει μέλος συντακτικών επιτροπών περιοδικών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει δημοσιεύσει περισσότερες από διακόσιες πενήντα εργασίες, κυρίως σε αγγλόφωνα ιατρικά περιοδικά του εξωτερικού. Έχει

τιμηθεί για το επιστημονικό του έργο πολλές φορές στην Ελλάδα. Βιβλία του χρησιμοποιούνται για τη διδασκαλία φοιτητών ιατρικής.

 

Ο ΝΙΚΟΣ Κ. ΚΥΡΙΑΖΗΣ είναι διδάκτωρ στα Οικονομικά του Πανεπιστημίου της Βόνης, επισκέπτης καθηγητής των Πανεπιστημίων Harvard και Trier και καθηγητής του Οικονομικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Έχει δημοσιεύσει δεκαέξι μυθιστορήματα (τρία και

σε μετάφραση στις ΗΠΑ ως Nicholas Snow), μια ποιητική συλλογή, τρία βιβλία στρατηγικής και δύο οικονομικά, πολλά επιστημονικά άρθρα σε διεθνή ακαδημαϊκά journals και περισσότερα από τριακόσια άρθρα στον ελληνικό καθημερινό και περιοδικό Τύπο (ανάμεσά

τους εξήντα στο περιοδικό Ιστορία). Το 2005 τιμήθηκε από τον πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας με το ανώτατο παράσημο της Γαλλίας, του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής, για τη συνεισφορά του στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση.

 

Εκδόσεις Καστανιώτη 2012

Σελ. 176, Τιμή € 10,00

 

ΠΗΓΗ: http://www.bookbar.gr

Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά: Αύγουστος Κορτώ

Κυκλοφόρησε  το νέο βιβλίο του Αυγούστου Κορτώ που έχει τον τίτλο Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά.

‘Eνα βιβλίο με προσωπικές ιστορίες καθημερινής παραφροσύνης, ακρότητας και αθεράπευτου πάθους – με το φαΐ, το ποτό, τα βιβλία, τον έρωτα.

Aληθινά παραμύθια πίσω από τα κάγκελα, αλλά και μπροστά από αυτά, εκεί όπου λικνίζονται ή αιωρούνται μικροί γοργόνοι, μεγάλες ρουφιάνες, αλλεργικοί στο χρήμα, κατά φαντασίαν ετοιμοθάνατοι, γεννημένοι τύφλα, ηλίθιοι και e-λίθιοι, άνθρωποι που μεταμορφώνονται σε γουρούνια και το αντίστροφο, έντομα από το Κολωνάκι ή τα Εξάρχεια, καλοθελητές που παραδίδουν μαθήματα ερωτικών στάσεων και παθήματα ανατομίας, παραδιδόμενοι στη ζούγκλα της πραγματικότητας, που κάθε τόσο έρχεται για να μας δέσει φιόγκο την καρδιά μας, και μοναχά το γέλιο μπορεί να μας τον λύσει.

Γιατί τίποτα δεν είναι πιο πολύτιμο, πιο ιαματικό για την ψυχή, από το γέλιο: ό,τι κι αν το προκαλεί, είναι η ύψιστη στιγμή αγάπης για τη ζωή – για τις σκοτεινές αλλά και τις φωτεινές πτυχές της.

Ο Αύγουστος Κορτώ γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη.
Βιβλιογραφία
Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν: Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά(ePUB), 2012  Δεκαέξι (ePUB), 2010
Δεκαέξι, 2010 Ο αφανισμός του Νίκου, 2008 Ο δαιμονιστής, 2007 Το ερωτικό των τεσσάρων, 2006 Αυτοκτονώντας ασύστολα

 

πηγή: http://tadeefi.wordpress.com

Ζοζέ Σαραμάγκου – Το Χρονικό του μοναστηριού (Εκδόσεις Καστανιώτη)

Είναι γεγονός πως κάθε φορά που αποφασίζω να διαβάσω ένα βιβλίοαναρωτιέμαι τι είναι αυτό που με οδήγησε στην επιλογή του. Το συναπάντημά 

 

Του Γιάννη Αντωνιάδη

 

μου με τον κύριο Σαραμάγκου ήταν στοχευμένο και προγραμματισμένο καθώς το μέγεθος του συγγραφέα είναι τέτοιο που θα ήταν τουλάχιστον ατόπημα να τον προσπεράσω. Είναι επίσης αλήθεια πως το βιβλίο που θα παρουσιάσω δεν είναι από τα πιο γνωστά του, είναι όμως – και αυτό το διαπίστωσα στην πορεία – από τα πιο επιφανή του συγγράμματα, που μεταφράστηκε λίγο καθυστερημένα στα ελληνικά, κάλλιο αργά παρά αργότερα. Αυτό το βιβλίο-παραμύθι εκτυλίσσεται στην Πορτογαλία του 18ου αιώνα και με την είσοδο σε αυτόν τον κόσμο τον μαγικά πλασμένο που έχει διαμορφώσει ο Σαραμάγκου, ο αναγνώστης μετατρέπεται σε θεατή μιας ταχυδακτυλουργικής αφήγησης, εισάγεται σε έναν λαβύρινθο εποχής άνευ προηγουμένου και όσο με αφορά, δεν θέλω να πάω πουθενά αλλού.

 
Ξεκινώντας τις πρώτες σελίδες άρχισα να ανακαλύπτω γιατί αυτός ο μάγος της πένας ανήκει δικαιότατα ανάμεσα στα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, κάτι που το έχει καταγράψει ήδη η ιστορία, εγώ απλά το αναπαράγω ως ελάχιστο φόρο τιμής. Η ροή που μας επιφυλάσσει η ιστορία του είναι καθηλωτική, σαρωτική και λυρική μαζί καθώς μας μεταφέρει πίσω στον 18ο αιώνα με μία σκηνοθετική πινελιά που θα ζήλευαν πολλοί θεατρικοί συγγραφείς μιας και το εν λόγω μυθιστόρημα κάλλιστα θα μπορούσε να γίνει αντικείμενο συζήτησης για μεταφορά του στην αυλή της έβδομης τέχνης. Δεν του λείπει ούτε η πλοκή, ούτε τα πρόσωπα αλλά ούτε και η συνεχής και καταιγιστική θα έλεγα πληροφόρησή και αυτό γιατί η λεπτομέρεια των περιγραφών του αν και χαοτική δεν εμφανίζει τρωτά σημεία, μας παίρνει από το χέρι σαν παππούς που εξιστορεί στο εγγόνι του την δική του ιστορία. Αυτό ακριβώς επιτυγχάνει ο Σαραμάγκου, μας αφηγείται σαν να μας είχε απέναντί του. Το Χρονικό του μοναστηριού έχει τα χαρακτηριστικά ενός μυθιστορήματος που όμως ισορροπεί πάνω σε μία έντονη θρησκευτική και ιστορική βάση, είναι τόσο ακριβείς – παρόλο που δεν μπορεί να μην αληθινές – και πλούσιες οι εικόνες τις οποίες παραθέτει, που νιώθει κανείς πως ο ίδιος ήταν παρών και έζησε όλα αυτά για τα οποία μιλάει.

 
Για να διαλευκάνω λίγο το τοπίο χωρίς όμως να σας αποκαλύψω και πολλά γιατί αξίζει να τα διαβάσετε από πρώτο χέρι, το βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία και την εξέλιξη κατασκευής ενός μοναστηριού στην Μάφρα της Πορτογαλίας. Το μοναστήρι αυτό που θα χτιστεί είναι μεγίστης σημασίας για την κοινωνία και τον τόπο όπου έχει οριστεί. Σε κάθε πόλη που έχει την τιμή να φιλοξενεί ένα μοναστήρι γίνονται λιτανείες και πομπές για να εξαγνιστεί ο χώρος, συμμετέχουν όλα τα εξέχοντα πρόσωπα, ιερείς, μουσικοί και αρχιτέκτονες που μάλιστα καταφθάνουν και από άλλες χώρες για να τονίσουν την σημαντικότητα του συμβάντος. Και βέβαια πρωταγωνιστικό ρόλο εξασφαλίζει στον βασιλιά της Πορτογαλίας του οποίου τον ρόλο εξαίρει για να προσδώσει στο μυθιστόρημα την μεγαλοπρέπεια της εποχής, μιας και ο βασιλιάς είναι αδιαμφισβήτητα για την εποχή ο Θεός επί γης στον οποίο οι άνθρωποι εναποθέτουν ελπίδες, όνειρα και φιλοδοξίες, προσωπικές και συνολικές.

 

Ο παράγοντας θρησκεία είναι πανταχού παρών στο χρονικό αυτό που μας παρουσιάζει, καιροφυλακτεί σε κάθε σελίδα με μία μορφή άλλοτε κατανυκτική, άλλοτε παιδευτική και διδακτική και άλλοτε υποδόρια εξουσιαστική ως προς τον αναγνώστη. Διαφαίνεται εν ολίγοις πως τα πιστεύω και οι θρησκευτικές και πιο συγκεκριμένα χριστιανικές προσλαμβάνουσες του Σαραμάγκου πηγάζουν μέσα από τις αναφορές του, αυτό δε ισχυροποιείται κατ’εμέ αν λάβουμε υπόψη μας και τα άλλα του βιβλία με πιο γνωστά το Περί τυφλότητος, Περί φωτίσεως και Περί θανάτου που διέπονται από ένα παρόμοιο πλαίσιο αναφοράς. Συνεχίζει δηλαδή μία λογοτεχνική λιτανεία χωρίς όμως να γίνεται γραφική και καθολικά αφοριστική για κάποιο άλλο δόγμα. Απλά μοιάζει να παίρνει δύναμη και να δίνει σώμα σε δικές του πεποιθήσεις που εμμέσως πλην σαφώς μετατρέπονται σε μοχλό έμπνευσης και δημιουργίας. Δεν είναι τυχαίο που χρησιμοποιεί ονόματα όπως Επταήλιος και Επτασέληνη σε πρόσωπα που κυριαρχούν, δίνοντας ένα στίγμα φιλοσοφικό και στοχαστικό πέρα από θρησκευτικό (βλ. την σημασία του αριθμού επτά στην Αποκάλυψη του Ιωάννου).

 

Εξάλλου η θρησκεία είναι πρώτα από όλα φιλοσοφία και έχει επίκεντρό της τον άνθρωπο. Αυτή την μορφή του ανθρώπου θέλει να αναπαραστήσει ο Σαραμάγκου, αυτόν τοποθετεί στο κέντρο του ενδιαφέροντος, είναι η ακτίνα και οι άξονες του ποδηλάτου, όπου το ποδήλατο είναι η ίδια του η αφήγηση.

 
Η γλώσσα του Σαραμάγκου, η οποία να σημειώσω πως έχει αποδοθεί θαυμάσια από την μεταφράστρια, είναι μία γλώσσα σίγουρα όχι λανθάνουσα αλλά βαρυσήμαντη και αποκαλυπτική, διαχυτική και ενεργητική. Οι μεγάλες του προτάσεις δεν αποπροσανατολίζουν και δεν έχουν επιλεγεί επιτηδευμένα για να ταλαιπωρήσουν τον αναγνώστη, είναι δεδομένη του ανάγκη για έκφραση και συνέχεια σκέψης, από όσο εγώ το αντιλαμβάνομαι. Ο Σαραμάγκου λειτουργεί την αφήγησή του με μοχλό την περιγραφή, την λεπτομέρεια, όπως προείπα και εργαλείο του βασικό είναι η γλώσσα που χρησιμοποιεί για να αποδώσει με ενδελεχή και πιστό τρόπο τις ειδήσεις που έρχονται συνεχώς στο προσκήνιο του λόγου του. Εντάσσει σε αυτήν την μέθοδο και τους διαλόγους που εμπεριέχει εν μέσω των προτάσεων του, τους εντάσσει και αυτούς στην παράγραφο δίχως πολλά σημεία στίξης για να διατηρήσει από την μία την αγωνία του αναγνώστη και από την άλλη για να μην προκαλεί παύσεις που ίσως εκτροχίαζαν την ροή του χρονικού που με κόπο έχει χτίσει.

 
Ο Σαραμάγκου έφυγε πλήρης ημερών πριν 2 χρόνια και τα ίχνη που άφησε πίσω του τον έχουν καθιερώσει ως έναν ταπεινό αλχημιστή και προσκυνητή της λογοτεχνίας που με τις ιστορίες  του μετουσιώνει τις λέξεις σε χρυσό και μας κάνει μικρούς ταξιδευτές ενός χρόνου που σίγουρα πέρασε αλλά δεν χάθηκε. Το παρελθόν του γίνεται για λίγο το παρόν μας, σαν ένας μοναχός που κρύβει μυστικά  και μας καλεί στο μοναστήρι του για να μας διηγηθεί κάτι από τα λογοτεχνικά του μυστήρια. Σπεύσατε να παρακολουθήσετε το χρονικό αυτό με ευλάβεια, περισυλλογή και αφοσίωση, οι διάδρομοι και οι σκάλες του μοναστηριού που διαμορφώνει με το ραβδί του κρύβουν τον λογοτεχνικό θησαυρό που όλοι έχουμε ανάγκη.

 
«Η ανάγνωση των καλών βιβλίων είναι σαν την συνομιλία με τους τελειότερους ανθρώπους του παρελθόντος» Καρτέσιος.

http://www.culturenow.gr